Раздзел 2
1. І калі наступі́ў дзень Пяцідзеся́тніцы, былі́ ўсе яны аднаду́шна ра́зам.
2. I ра́птам пачу́ўся з неба шум, бы́ццам ад пары́ву бу́йнага ве́тру, і напо́ўніў уве́сь дом, дзе яны сядзе́лі;
3. і яві́ліся ім падзе́леныя языкі́, ні́бы во́гненныя, і апусці́ліся па адны́м на ко́жнага з іх.
4. I напо́ўніліся ўсе Ду́хам Святы́м, і пачалі́ гавары́ць на іншых мо́вах, як Дух дава́ў ім прамаўля́ць.
5. Знахо́дзіліся ў Іерусалі́ме Іудзе́і, мужы́ набо́жныя, з уся́кага наро́да, што пад не́бам.
6. Калі ж пачу́ўся шум гэты, сышо́ўся шматлі́кі люд і збянтэ́жыўся, бо ко́жны чуў, што яны прамаўля́юць яго ўла́снай гаво́ркаю.
7. I былі́ ўра́жаны ўсе і здзіўля́ліся, ка́жучы адзін аднаму́: хіба́ ўсе яны, што прамаўля́юць, не Галіле́яне?
8. чаму ж мы чу́ем ко́жны сваю ўла́сную гаво́рку, у якой нарадзі́ліся, -
9. Парфя́не, і Мі́дзяне, і Еламі́ты, і жыхары́ Месапата́міі, Іудзе́і і Кападакі́і, По́нта і Асі́і,
10. Фры́гіі і Памфі́ліі, Егіпта і ча́стак Лі́віі, суме́жных з Кірыне́яй, і прыйшо́ўшыя з Ры́ма, Іудзе́і і празелі́ты,
11. Кры́цяне і Араві́цІяне, – чуем, што яны прамаўля́юць на нашых мо́вах пра ве́ліч Бо́жую?
12. I былі́ ўра́жаны ўсе і недаўмява́лі, гаво́рачы адзін да аднаго́: што́ гэта можа быць?
13. Іншыя ж здзе́кліва каза́лі: яны напілі́ся сало́дкага віна́.
14. Тады Пётр, ста́ўшы з адзіна́ццаццю, узвы́сіў го́лас свой і прамо́віў да іх: мужы́ Іудзе́йскія і ўсе жыхары́ Іерусалі́ма! няха́й гэта вам ста́не вядо́ма, і ўслу́хайцеся ў сло́вы мае́:
15. яны не п'я́ныя, як ду́маеце вы, бо яшчэ то́лькі трэ́цяя гадзі́на дня;
16. але гэта тое, што прадка́зана праро́кам Іаі́лем:
17. "і бу́дзе ў апо́шнія дні, – ка́жа Гаспо́дзь, – вы́лію ад Духа Майго́ на ко́жную плоць, і бу́дуць праро́чыць сыны́ ва́шы і до́чкі ва́шы; і юнакі́ ва́шы відзе́нні бу́дуць ба́чыць, і ста́рцам ва́шым бу́дуць сні́цца сны;
18. і на рабо́ў Маіх і на рабы́нь Маіх вы́лію ў тыя дні ад Духа Майго, і яны бу́дуць праро́чыць;
19. і дам цу́ды на небе ўгары́ і знаме́нні на зямлі́ ўнізе, кроў, і агонь, і куро́дым;
20. сонца ператво́рыцца ў цемру, і месяц – у кроў, перш чым наста́не дзень Гаспо́дні, вялі́кі і сла́ўны;
21. і будзе: ко́жны, хто прызаве́ імя́ Гаспо́дняе, спасе́цца".
22. Мужы́ Ізра́ільскія! вы́слухайце сло́вы гэ́тыя: Іісуса Назарэ́я, Му́жа, засве́дчанага вам ад Бога сі́ламі, і цу́дамі, і знаме́ннямі, якія зрабіў праз Яго Бог сяро́д вас, як і са́мі вы ве́даеце,
23. Яго, вы́дадзенага па вы́значанай заду́ме і прадве́данню Бо́жаму, вы ўзялі́ і, рука́мі беззако́нных прыбі́ўшы цвіка́мі, забі́лі;
24. але Бог уваскрасі́ў Яго, вы́зваліўшы з пу́таў сме́рці, таму што немагчы́ма было́ ёй утрыма́ць Яго.
25. Бо Давід ка́жа пра Яго: "ба́чыў я Госпада перад сабо́ю заўсёды, бо Ён правару́ч мяне́, каб я не пахісну́ўся;
26. таму ўзвесялі́лася сэ́рца маё і ўзра́даваўся язык мой, ды і плоць мая́ супако́іцца ў надзе́і,
27. бо не пакі́неш Ты душы́ маёй у пе́кле і не дасі́ свято́му Твайму ўба́чыць тле́нне;
28. Ты даў мне спазна́ць шляхі́ жыцця́; Ты напо́ўніш мяне́ ра́дасцю перад аблі́ччам Тваім".
29. Мужы́ браты́! дазво́льце мне сказа́ць вам адкры́та пра праайца́ Даві́да, што ён і памёр, і пахава́ны, і магі́ла яго ў нас да гэ́тага дня;
30. бу́дучы ж праро́кам і ве́даючы, што Бог кля́тваю пакля́ўся яму́ з пато́мства яго ўздзві́гнуць Хрыста́ ў пло́ці і пасадзі́ць на яго прасто́ле,
31. ён, прадба́чыўшы, сказа́ў пра ўваскрасе́нне Хрыста, што не пакі́нута душа́ Яго ў пе́кле і це́ла Яго не ўбачыла тле́ння.
32. Гэ́тага Іісуса Бог уваскрасі́ў, і ўсе мы све́дкі таго́.
33. Дык вось, праві́цаю Бо́жаю ўзне́сены і атрыма́ўшы ад Айца абяца́нне Святога Духа, Ён вы́ліў то́е, што вы цяпер ба́чыце і чу́еце.
34. Бо Давід не ўзышо́ў на нябёсы, але сам ён ка́жа: "сказа́ў Гаспо́дзь Го́спаду майму: сядзі́ правару́ч Мяне́,
35. паку́ль не пакладу́ во́рагаў Тваіх у падно́жжа ног Тваіх".
36. Дык няхай жа цвёрда ве́дае ўве́сь дом Ізра́ілеў, што Го́спадам і Хрысто́м Бог зрабіў Яго, Таго́ Іісуса, Яко́га вы распя́лі.
37. Пачу́ўшы гэта, яны ўра́жаны былі́ сэ́рцам і сказа́лі Пятру́ і аста́тнім Апо́сталам: што́ нам рабі́ць, мужы́ браты́?
38. Пётр жа прамо́віў да іх: пака́йцеся, і няха́й ахры́сціцца кожны з вас у імя́ Іісуса Хрыста дзе́ля адпушчэ́ння грахо́ў, і атрыма́еце дар Святога Духа;
39. бо вам нале́жыць абяца́нне і дзе́цям ва́шым, і ўсім да́льнім, колькі іх паклі́ча Гаспо́дзь Бог наш.
40. І шмат які́мі і́ншымі сло́вамі ён све́дчыў і перако́нваў іх, ка́жучы: рату́йцеся ад роду гэ́тага разбэ́шчанага.
41. Тады́ ты́я, што ахво́тна прынялі́ сло́ва яго, былі́ ахры́шчаны; і далучы́лася ў той дзень каля трох ты́сяч душ;
42. і яны пастая́нна знахо́дзіліся ў вучэ́нні Апо́сталаў, і ў супо́льнасці, і пераламле́нні хле́ба, і ў малі́твах.
43. І з'явіўся страх ў кожнай душы́; і многа цу́даў ды знаме́нняў дзе́ялася праз Апо́сталаў у Іерусалі́ме.
44. Страх жа вялікі быў ва ўсіх. Усе ве́руючыя былі́ ра́зам, і ўсё ў іх было́ супо́льнае;
45. і прадава́лі ўла́снасць і маёмасць, і дзялі́лі на ўсіх, колькі каму трэ́ба было́;
46. і кожны дзень яны аднаду́шна знахо́дзіліся ў хра́ме, і, пераламля́ючы хлеб па дама́х, прыма́лі ежу ў радасці і прастаце́ сэ́рца,
47. хва́лячы Бога і адчува́ючы добразычлі́васць усяго народа. Гасподзь жа штодзень далучаў да Царквы тых, што спаса́ліся.
