Паследаванне да Святога Прычашчэння Бажэственнай Тайны Цела і Крыві Хрыстовых

Свяшчэннік пачынае так:

Благаславёны Бог наш заўжды́, цяпе́р і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амíнь.

А міранін пачынае так:

Па малíтвах святы́х айцо́ў на́шых, Го́спадзі Іісу́се Хрысце́, Бо́жа наш, памíлуй нас. Амíнь.

 

Сла́ва Табе́, Бо́жа наш, сла́ва Табе́.

 

Цару́ Нябе́сны, Уцяшы́целю, Ду́ху íсціны, Ты ўсю́ды прысу́тны і ўсё напаўня́еш, Ска́рбніца дабра́ і жыцця́ Пада́целю, прыйдзí і ўсялíся ў нас, і ачы́сці нас ад уся́кай нечыстаты́ і спасí, До́бры, ду́шы на́шы.

 

Святы́ Бо́жа, Святы́ Мо́цны, Святы́ Несмяро́тны, памíлуй нас. (Тройчы)

 

Сла́ва Айцу́, і Сы́ну, і Свято́му Ду́ху, і цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амíнь.

 

Прасвята́я Тро́іца, памíлуй нас; Го́спадзі, ачы́сці грахí на́шы; Уладару́, праба́ч беззако́нні на́шы; Святы́, наве́дай і ацалí не́мачы на́шы дзе́ля імя́ Твайго́.

 

Го́спадзі, памíлуй. (Тройчы)

 

Сла́ва Айцу́, і Сы́ну, і Свято́му Ду́ху, і цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амíнь.

 

О́йча наш, Які ёсць на нябёсах! Няха́й свяцíцца імя́ Тваё, няхай пры́йдзе Ца́рства Тваё, няха́й бу́дзе во́ля Твая́ як на не́бе, так і на зямлí. Хлеб наш надзённы дай нам сёння; і дару́й нам даўгí на́шы, як і мы дару́ем даўжніка́м на́шым; і не ўвядзí нас у спаку́су, але збаў нас ад зло́га.

 

Свяшчэннік: Бо Тваё ёсць Ца́рства, і сíла, і сла́ва — Айца́, і Сы́на, і Свято́га Ду́ха — цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амíнь.

 

Го́спадзі, памíлуй. (12 разоў)

 

Сла́ва Айцу́, і Сы́ну, і Свято́му Ду́ху, і цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амíнь.

 

Прыйдзíце, пакло́німся Цару́ на́шаму — Бо́гу. (Паклон)

 

Прыйдзíце, пакло́німся і прыпадзём да Хрыста́, Цара́ на́шага, Бо́га. (Паклон)

 

Прыйдзíце, пакло́німся і прыпадзём да Само́га Хрыста́, Цара́ і Бо́га на́шага. (Паклон)

 

Псалом 22

Гаспо́дзь — Па́стыр мой; я ні ў чым не бу́ду мець няста́чы: Ён па́свіць мяне́ на зялёных нíвах, на цíхія во́ды во́дзіць мяне́, падмацо́ўвае душу́ мае́, накіро́ўвае мяне́ на сце́жкі пра́ўды дзе́ля імя́ Свайго́. Калí я пайду́ на́ват далíнаю смяро́тнага це́ню, не збаю́ся зла, бо Ты са мно́ю; Тваё жазло́ і Твой по́сах — яны́ суцяша́юць мяне́. Ты прыгатава́ў для мяне́ трапе́зу на вача́х во́рагаў маíх; нама́сціў але́ем галаву́ маю́; ча́ша мая́ перапо́ўнена. Так, до́брасць і мíласць [Твая] няха́й спадаро́жнічаюць мне ва ўсе дні жыцця́ майго́, і я бу́ду жыць у до́ме Гаспо́днім мно́гія дні.

 

Псалом 23

Го́спаду нале́жыць зямля́ і ўсё, што напаўня́е яе́, сусве́т і ўсе жыхары́ яго́, бо Ён заснава́ў яго́ на мо́рах і на рэ́ках усталява́ў яго́. Хто ўзы́дзе на гару́ Гаспо́днюю, або́ хто ста́не на святы́м ме́сцы Яго́? Той, у каго́ ру́кі бязвíнныя і сэ́рца чы́стае, хто не кля́ўся душо́ю сваёю ма́рна і не бажы́ўся лжы́ва [бліжняму свайму], — той атрыма́е благаславе́нне ад Го́спада і мíласць ад Бо́га, Спасíцеля свайго́. Такí род тых, якія шука́юць Яго, шука́юць аблíчча Твайго́, Бо́жа Іа́каваў! Падымíце, бра́мы, вярхí свае́, і падымíцеся, дзве́ры ве́чныя, і ўво́йдзе Цар сла́вы! Хто́ гэ́ты Цар сла́вы? — Гаспо́дзь, мо́цны і ду́жы, Гаспо́дзь, ду́жы ў бíтве. Падымíце, бра́мы, вярхí свае́, і падымíцеся, дзве́ры ве́чныя, і ўво́йдзе Цар сла́вы! Хто гэ́ты Цар сла́вы? — Гаспо́дзь сіл, Ён — Цар сла́вы.

 

Псалом 115

Я ве́раваў і таму́ каза́ў: я мо́цна прыгне́чаны. Я сказа́ў неабду́мана: уся́кі чалаве́к ілжы́вы. Чым я аддзя́кую Го́спаду за ўсе Яго дабрадзе́йствы мне? Чашу спасе́ння прыму́ і імя́ Гасподняе прызаву. Абяца́нні свае́ Го́спаду я вы́канаю пе́рад усíм наро́дам Яго. Дарага́я ў вача́х Гаспо́дніх смерць святы́х Яго! О, Го́спадзі! я раб Твой, я раб Твой і сын рабы́ Тваёй; Ты разарва́ў кайданы́ мае́. Табе́ прынясу́ ахвя́ру хвалы́, і імя́ Гаспо́дняе прызаву́. Абяца́нні свае́ Го́спаду я вы́канаю пе́рад усíм наро́дам Яго́, у двара́х до́ма Гаспо́дняга, пасяро́д цябе́, Іерусалíме.

 

Сла́ва Айцу́, і Сы́ну, і Свято́му Ду́ху, і цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амíнь.

 

Алілуія, алілуія, алілуія, слава Табе, Бо́жа. (Тройчы, з паклонамі)

 

Трапары, глас 8

На беззако́нні мае́ не зважа́й, Го́спадзі, Ты, што ад Дзе́вы нарадзíўся, і сэ́рца маё ачы́сці, тво́рачы яго хра́мам Прачы́стага Твайго́ Це́ла і Крывí, і не адкíнь мяне́ ад Твайго́ аблíчча, ма́ючы бязме́жна вялíкую мíласць.

 

Сла́ва Айцу́, і Сы́ну, і Свято́му Ду́ху.

 

Прычасцíцца Святы́нь Тваíх як адва́жуся я, недасто́йны? Калí асме́люся да Цябе́ прыступíць з дасто́йнымі, то адзе́нне вы́дасць мяне́, бо яно́ не для Вячэ́ры, і я заслужу́ асуджэ́нне мнагагрэ́шнай душы́ маёй. Ачы́сці, Го́спадзі, ад бру́ду душу́ маю́ і спасí мяне́, як Чалавекалю́бец.

 

І цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амíнь.

 

Вялíкае мно́ства сваíх саграшэ́нняў ма́ючы, я звярта́юся да Цябе́, Багаро́дзіца Чы́стая, шука́ючы спасе́ння: наве́дай хво́рую маю́ душу́ і малí Сы́на Твайго́ і Бо́га на́шага даць мне прабачэ́нне жахлíвых маíх учы́нкаў, Адзíная Благаславе́нная.

 

А ў Святую і Вялікую Чатырохдзесятніцу прамаўляй:

Калí сла́ўныя ву́чні пры ўмаве́нні на Вячэ́ры прасвятля́ліся, тады́ Іу́да пага́ны, срэбралю́бствам апанта́ны, азмро́чваўся, і беззако́нным су́ддзям ён Цябе́, пра́веднага Суддзю́, выдае́. Паглядзí, збіра́льнік бага́ццяў, на таго́, хто з‑за іх паве́сіўся; пазбяга́й хцíвасці, яка́я Наста́ўніку тако́е зрабíць асме́лілася. Да ўсіх до́бры Го́спадзі, сла́ва Табе́.

 

Псалом 50

Памíлуй мяне́, Бо́жа, па вялíкай мíласці Тваёй і па мно́ству шчо́драсцей Тваíх ачы́сці беззако́нні мае́. Зусíм абмы́й мяне́ ад беззако́ння майго́ і ад граху́ майго́ ачы́сці мяне́. Бо беззако́нне маё я зна́ю і грэх мой пе́рада мно́ю заўжды́. Пе́рад Табо́й адзíным я саграшы́ў і зло́е пе́рад Табо́ю ўчынíў, так што Ты справядлíвы ў сло́вах Тваíх і беззага́нны ў судзе́ Тваíм. Бо вось у беззако́ннях зача́ты я i ў граха́х нарадзíла мяне́ ма́цi мая́. Бо вось iсцiну ўзлюбíў Ты, невядо́мае i та́йнае з праму́драсцi Тваёй адкры́ў Ты мне. Акрапíш мяне́ ісо́пам — i бу́ду чы́сты, абмы́еш мяне́ — i бу́ду за снег бяле́йшы. Дасí мне пачу́ць ра́дасць i вясяло́сць — i ўзра́дуюцца ко́сцi пако́раныя. Адвярнí аблíчча Тваё ад грахо́ў маíх i ўсе беззако́ннi мае́ ачы́сцi. Сэ́рца чы́стае ствары́ ўва мне, Бо́жа, i дух пра́ўды аднавí ўнутры́ мяне́. Не адкíнь мяне́ ад аблíчча Твайго́ i Ду́ха Твайго́ Свято́га не адымí ад мяне́. Вярнí мне ра́дасць спасе́ння Твайго́ і Ду́хам улада́рным умацу́й мяне́. Я навучу́ беззако́нных шляха́м Тваíм, i грэ́шныя да Цябе́ зве́рнуцца. Урату́й мяне́ ад крывí, Бо́жа, Бо́жа спасе́ння майго́, i ўзра́дуецца язы́к мой пра́ўдзе Тваёй. Го́спадзі, ву́сны мае́ адкры́еш, i ву́сны мае́ абвясця́ць хвалу́ Тваю́. Бо калí б Ты захаце́ў ахвя́ры, то я даў бы, але ўсеспале́нне не мíлае Табе́. Ахвя́ра Бо́гу — дух скру́шаны; сэ́рцам скру́шаным i пако́рлiвым Бог не пагарджа́е. Ашчаслíў, Го́спадзі, з ла́скi Твае́ Сiён, i няха́й збуду́юцца сце́ны Iерусалíма. Тады́ мíлай Табе́ бу́дзе ахвя́ра пра́ўды, прынашэ́нне i ўсеспале́нне; тады́ пакладу́ць на ахвя́рнiк Твой цяльцо́ў.

 

Канон, глас 2

Песня 1

Прыхо́дзьце, лю́дзі, заспява́ем пе́сню Хрысту́ Бо́гу, Які раздзялíў мо́ра і правёў наро́д, вы́звалены Ім з ра́бства егíпецкага, бо Ён прасла́віўся.

 

Прыпеў: Сэ́рца чы́стае ствары́ ўва мне, Бо́жа, і дух пра́ўды аднавí ўнутры́ мяне́.

 

Хле́бам для жыцця́ ве́чнага і ацале́ннем ад усяля́кіх хваро́б няха́й бу́дуць мне Це́ла Тваё Свято́е, міласэ́рны Го́спадзі, і Пачэ́сная Кроў Твая́.

 

Прыпеў: Не адкíнь мяне́ ад аблíчча Твайго́ і Ду́ха Твайго́ Свято́га не адымí ад мяне́.

 

Апага́нены спра́вамі непрысто́йнымі, я, няшча́сны, недасто́йны прычашчэ́ння Твайго́ Прачы́стага Це́ла і Бажэ́ственнай Крывí, Хрысце́, але спадо́бі мяне́ яго́.

 

Прыпеў: Сла́ва Айцу́, і Сы́ну, і Свято́му Ду́ху, і цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вякоў. Амíнь.

(Або: Прасвята́я Багаро́дзіца, спасí нас).

 

Багародзічны: Благаславе́нная Боганяве́ста, зямля́ ўрадлíвая, што ўзрасцíла для све́ту няўро́блены і спасíцельны Ко́лас. Спадо́бі мяне́, спажыва́ючы Яго, спасцíся.

 

Песня 3

На ка́мені ве́ры ўмацава́ўшы мяне́, Ты адкры́ў ву́сны мае́ на во́рагаў маíх, бо ўзра́даваўся дух мой, спява́ючы: няма́ тако́га свято́га, як Бог наш, і няма́ пра́веднага, акрамя́ Цябе́, Го́спадзі.

 

Прыпеў: Сэ́рца чы́стае ствары́ ўва мне, Бо́жа, і дух пра́ўды аднавí ўнутры́ мяне́.

 

Дай мне, Хрысце́, кро́плі слёз для ачышчэ́ння ад бру́ду майго́ сэ́рца, каб, добрасумле́нна ачы́шчаны, я з ве́раю прыступíў і са стра́хам да прычашчэ́ння Бажэ́ственных, Уладару́, Даро́ў Тваíх.

 

Прыпеў: Не адкíнь мяне́ ад аблíчча Твайго́ і Ду́ха Твайго́ Свято́га не адымí ад мяне́.

 

Няха́й бу́дуць мне, Чалавекалю́бец, Прачы́стае Це́ла Тваё і Бажэ́ственная Кроў для адпушчэ́ння саграшэ́нняў, для супо́льнасці са Святы́м Ду́хам, для жыцця́ ве́чнага, для вызвале́ння ад паку́т і бед.

 

Прыпеў: Сла́ва Айцу́, і Сы́ну, і Свято́му Ду́ху, і цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вякоў. Амíнь.

(Або: Прасвята́я Багаро́дзіца, спасí нас).

 

Прасвята́я Трапе́за Хле́ба жыцця́, Які з не́ба па мíласці сышо́ў і све́ту но́вае жыццё дае́, спадо́бі цяпе́р і мяне́ недасто́йнага са стра́хам спажы́ць Яго́ і быць жывы́м.

 

Песня 4

Прыйшо́ў не пасла́ннік, не Ангел, а Сам Гаспо́дзь, Які ўцяле́сніўся ад Дзе́вы і спас усяго́ мяне́, чалаве́ка. Таму ўскліка́ю да Цябе́: сла́ва сíле Тваёй, Го́спадзі.

 

Прыпеў: Сэ́рца чы́стае ствары́ ўва мне, Бо́жа, і дух пра́ўды аднавí ўнутры́ мяне́.

 

Дзе́ля нас уцяле́сніўшыся, Мнагамíласцівы, Ты пажада́ў быць зако́латым, як аве́чка, за грахí людскíя, таму́ малю́ Цябе́: і мае́ ачы́сці саграшэ́нні.

 

Прыпеў: Не адкíнь мяне́ ад аблíчча Твайго́ і Ду́ха Твайго́ Свято́га не адымí ад мяне́.

 

Ацалí ра́ны душы́ маёй, Го́спадзі, і ўсяго́ асвяцí, і спадо́бі, Уладару́, мяне́, няшча́снага, прычасцíцца Та́йнай Тваёй Бажэ́ственнай Вячэ́ры.

 

Прыпеў: Сла́ва Айцу́, і Сы́ну, і Свято́му Ду́ху, і цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вякоў. Амíнь.

(Або: Прасвята́я Багаро́дзіца, спасí нас).

 

Умíласціў і да мяне́, Улады́чыца, Наро́джанага Табо́ю, і захава́й мяне́, раба́ Твайго́, чы́стым і беззага́нным, каб, прыма́ючы духо́ўны жэ́мчуг, я асвяцíўся.

 

Песня 5

Святла́ Пада́целю і вяко́ў Тво́рца, Го́спадзі, у святле́ Тваíх за́паведзяў наста́ў нас, бо апрача́ Цябе́ íншага бо́га мы не зна́ем.

 

Прыпеў: Сэ́рца чы́стае ствары́ ўва мне, Бо́жа, і дух пра́ўды аднавí ўнутры́ мяне́.

 

Як сказа́ў Ты, Хрысце́, так няха́й і бу́дзе нікчэ́мнаму рабу́ Твайму́: будзь ува мне, як абяца́ў Ты, бо я ем Тваё Це́ла Бажэ́ственнае і п’ю Кроў Тваю́.

 

Прыпеў: Не адкíнь мяне́ ад аблíчча Твайго́ і Ду́ха Твайго́ Свято́га не адымí ад мяне́.

Сло́ва Бо́жае і Бо́жа, жар Це́ла Твайго́ няха́й бу́дзе мне, азмро́чанаму, для прасвятле́ння і Кроў Твая́ — для ачышчэ́ння апага́ненай душы́ маёй.

 

Прыпеў: Сла́ва Айцу́, і Сы́ну, і Свято́му Ду́ху, і цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вякоў. Амíнь.

(Або: Прасвята́я Багаро́дзіца, спасí нас).

 

Мары́я, Ма́ці Бо́жая, духмя́насці свяшчэ́нная сялíба, Тваíмі малíтвамі зрабí мяне́ вы́браным сасу́дам, каб мне прычасцíцца Святы́нь Сы́на Твайго́.

 

Песня 6

У бе́здані грахо́ў патана́ючы, я клíчу неспасцíжную бе́здань Тваёй міласэ́рнасці: ад пагíбелі, Бо́жа, урату́й мяне́.

 

Прыпеў: Сэ́рца чы́стае ствары́ ўва мне, Бо́жа, і дух пра́ўды аднавí ўнутры́ мяне́.

Ро́зум, душу́ і сэ́рца, а такса́ма і це́ла маё асвяцí, Спасíцель, і спадо́бі, Уладару́, прыступíць да стра́шных Тайн неасу́джана[1].

 

Прыпеў: Не адкíнь мяне́ ад аблíчча Твайго́ і Ду́ха Твайго́ Свято́га не адымí ад мяне́.

Няха́й аддалю́ся я ад страсце́й і атрыма́ю памнажэ́нне Тваёй благада́ці і ўмацава́нне жыцця́ праз прычашчэ́нне Святы́х Тваíх Тайн, Хрысце́.

 

Прыпеў: Сла́ва Айцу́, і Сы́ну, і Свято́му Ду́ху, і цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вякоў. Амíнь.

(Або: Прасвята́я Багаро́дзіца, спасí нас).

 

Бо́жа, Свято́е Сло́ва Бо́жае, асвяцí ўсяго́ мяне́, які прыступа́е цяпе́р да Бажэ́ственных Тваíх Тайн па малíтвах Свято́й Ма́ці Тваёй.

 

Кандак, глас 2

Не пазба́ў мяне́, Хрысце́, магчы́масці прыня́ць цяпе́р Хлеб — Це́ла Тваё і Бажэ́ственную Тваю́ Кроў, няха́й не бу́дзе мне, няшча́снаму, на асуджэ́нне прычашчэ́нне Прачы́стых і Стра́шных Тваíх Тайн, Уладару́, а няха́й бу́дзе мне на жыццё ве́чнае і бессмяро́тнае.

 

Песня 7

Залато́й ста́туі праму́дрыя дзе́ці не пакланíліся, а са́мі пайшлí ў аго́нь і баго́ў іхніх абсмяя́лі; пасяро́д по́лымя яны спява́лі, і арасíў іх Ангел. Пачу́та ўжо малíтва ву́снаў ва́шых.

 

Прыпеў: Сэ́рца чы́стае ствары́ ўва мне, Бо́жа, і дух пра́ўды аднавí ўнутры́ мяне́.

 

Прычашчэ́нне Тваíх бессмяро́тных Тайн, Хрысце́, няха́й бу́дзе мне цяпе́р крынíцаю дабро́т: святла́, жыцця́, душэ́ўнага спако́ю, спо́сабам дасягне́ння вышэ́йшай Бажэ́ственнай дабрадзе́йнасці і прымнажэ́ння яе, каб я праслаўля́ў Цябе́, адзíны До́бры.

 

Прыпеў: Не адкíнь мяне́ ад аблíчча Твайго́ і Ду́ха Твайго́ Свято́га не адымí ад мяне́.

 

Няха́й вы́звалюся я ад страсце́й і ад во́рагаў, ад няго́д і ўся́кай бяды́, прыступа́ючы цяпе́р з трымце́ннем, любо́ўю і благагаве́ннем да Тваíх, Чалавекалю́бец, бессмяро́тных і Бажэ́ственных Тайн; і спадо́бі спява́ць Табе́: благаславёны Ты, Го́спадзі, Бо́жа айцо́ў на́шых.

 

Прыпеў: Сла́ва Айцу́, і Сы́ну, і Свято́му Ду́ху, і цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вякоў. Амíнь.

(Або: Прасвята́я Багаро́дзіца, спасí нас).

 

Спасíцеля Хрыста́ Ты неспасцíжна ро́зуму нарадзíла, ад Бо́га благада́ццю адо́раная, малю́ Цябе́ цяпе́р я, раб Твой, Чы́стую нячы́сты: мяне́, які ма́е цяпе́р прыступíць да Прачы́стых Тайн, ачы́сці ўсяго́ ад нечыстаты́ пло́ці і ду́ху.

 

Песня 8

Бога, Які сышо́ў у печ во́гненную да яўрэ́йскіх дзяце́й і по́лымя ператвары́ў у расу́, апява́йце, стварэ́нні, як Го́спада, і ўзно́сьце на ўсе вякí.

 

Прыпеў: Сэ́рца чы́стае ствары́ ўва мне, Бо́жа, і дух пра́ўды аднавí ўнутры́ мяне́.

 

Нябе́сных і стра́шных і святы́х Тваíх Тайн, Хрысце́, і Бажэ́ственнай Тваёй і Та́йнай Вячэ́ры цяпе́р удзе́льнікам быць і мяне́ спадо́бі, адча́йнага, Бо́жа, Спасíцелю мой.

 

Прыпеў: Не адкíнь мяне́ ад аблíчча Твайго́ і Ду́ха Твайго́ Свято́га не адымí ад мяне́.

 

Звярну́ўшыся да Тваёй міласэ́рнасці, До́бры, я са стра́хам ускліка́ю да Цябе́: ува мне будзь, Спасíцелю, а я ў Табе́, як сказа́ў Ты, бо, вось, спадзеючы́ся на мíласць Тваю́, я ем Це́ла Тваё і п’ю Кроў Тваю́.

 

Прыпеў: Сла́ва Айцу́, і Сы́ну, і Свято́му Ду́ху, і цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вякоў. Амíнь.

(Або: Прасвята́я Багаро́дзіца, спасí нас).

 

Я трымчу́, прыма́ючы аго́нь: як бы мне не згарэ́ць, як воск і як трава́. О, стра́шная та́йна! О, міласэ́рнасць Бо́жая! Як я, прах, прычашча́юся Бажэ́ственнага Це́ла і Крывí і станаўлю́ся нятле́нным?

 

Песня 9

Сын беспача́тнага Ба́цькі, Бог і Гаспо́дзь, уцяле́сніўшыся ад Дзе́вы, явíўся нам, каб прасвятлíць азмро́чаных і сабра́ць рассе́яных. Таму́ ўсíмі апява́емую Багаро́дзіцу мы веліча́ем.

 

Прыпеў: Сэ́рца чы́стае ствары́ ўва мне, Бо́жа, і дух пра́ўды аднавí ўнутры́ мяне́.

 

Вось Хрысто́с, спажыва́йце і глядзíце: Гаспо́дзь, ста́ўшы не́калі такíм, як мы, і дзе́ля нас адно́йчы Сябе́ прынёсшы ў ахвя́ру Айцу́ Свайму́, пастая́нна зако́лваецца, асвяча́ючы прыча́снікаў.

 

Прыпеў: Не адкíнь мяне́ ад аблíчча Твайго́ і Ду́ха Твайго́ Свято́га не адымí ад мяне́.

 

Прычашчэ́ннем Свяшчэ́нных Тайн няха́й асвячу́ся я, Уладару́, душо́ю і це́лам, няха́й прасвятлю́ся, няха́й спасу́ся, няха́й ста́ну до́мам Тваíм, ма́ючы Цябе́, Дабрадзе́ю Мнагамíласцівы, пасе́леным ува мне з Айцо́м і Ду́хам.

Прыпеў: Сла́ва Айцу́, і Сы́ну, і Свято́му Ду́ху.

(Або: Вярнí мне ра́дасць спасе́ння Твайго́ і Ду́хам улада́рным умацу́й мяне́).

 

Няха́й бу́дуць мне, Спасíцелю мой, Це́ла Тваё і Найпачэ́снейшая Кроў як аго́нь, што вынішча́е лес грахо́ў і спа́львае це́рні страсце́й, і як святло́, што ўсяго́ мяне́ прасвятля́е, каб я пакланя́ўся Бажаству́ Твайму́.

 

Прыпеў: І цяпе́р, і заўсёды, і на ве́екі вяко́ў. Амíнь.

(Або: Прасвята́я Багаро́дзіца, спасí нас).

Бог уцяле́сніўся ад чы́стай крывí Тваёй. Таму́ ко́жнае пакале́нне апява́е Цябе́, Улады́чыца, і мно́ства ду́хаў сла́вяць, бо праз Цябе́ яны́ я́сна ўба́чылі Таго́, Хто улада́рыць над усíмі, ў чалаве́чай прыро́дзе.

 

Дасто́йна ёсць сапраўды́ ўблажа́ць Цябе, Багаро́дзіцу, заўжды́ блажэ́нную і найчысце́йшую і Ма́ці Бо́га на́шага. Пачэ́снейшую за Херувíмаў і непараўна́льна слаўне́йшую за Серафíмаў, што непару́шанаю нарадзíла Бо́га Сло́ва, Íсную Багаро́дзіцу, Цябе веліча́ем.

 

Святы́ Бо́жа, Святы́ Мо́цны, Святы́ Несмяро́тны, памíлуй нас. (Тройчы)

 

Сла́ва Айцу́, і Сы́ну, і Свято́му Ду́ху, і цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амíнь.

 

Прасвята́я Тро́іца, памíлуй нас; Го́спадзі, ачы́сці грахí на́шы; Уладару́, праба́ч беззако́нні на́шы; Святы́, наве́дай і ацалí не́мачы на́шы дзе́ля імя́ Твайго́.

 

Го́спадзі, памíлуй. (Тройчы)

 

Сла́ва Айцу́, і Сы́ну, і Свято́му Ду́ху, і цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амíнь.

 

О́йча наш, Які ёсць на нябёсах! Няха́й свяцíцца імя́ Тваё, няхай пры́йдзе Ца́рства Тваё, няха́й бу́дзе во́ля Твая́ як на не́бе, так і на зямлí. Хлеб наш надзённы дай нам сёння; і дару́й нам даўгí на́шы, як і мы дару́ем даўжніка́м на́шым; і не ўвядзí нас у спаку́су, але збаў нас ад зло́га.

 

Свяшчэннік: Бо Тваё ёсць Ца́рства, і сíла, і сла́ва — Айца́, і Сы́на, і Свято́га Ду́ха — цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амíнь.

 

Трапар дня або свята

Калі нядзеля, то трапар нядзельны адпаведнага гласа. Калі не, то наступныя трапары, глас 6-ты:

Памíлуй нас, Го́спадзі, памíлуй нас; бо, нія́кага апраўда́ння не знахо́дзячы, гэ́тую малíтву Табе́ як Уладару́ мы, грэ́шныя, прыно́сім: памíлуй нас.

 

Сла́ва Айцу́, і Сы́ну, і Свято́му Духу.

 

Го́спадзі, памíлуй нас, бо мы на Цябе́ спадзяёмся[2]; не загне́вайся на нас ве́льмі і не ўспаміна́й беззако́нняў на́шых, а паглядзí і цяпе́р, як міласэ́рны, і збаў нас ад во́рагаў на́шых; бо Ты Бог наш і мы лю́дзі Твае́, усе — стварэ́нне рук Тваíх і імя́ Тваё прызыва́ем.

 

І цяпе́р, і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амíнь.

 

Міласэ́рнасці дзве́ры адчынí нам, благаславе́нная Багаро́дзіца, каб мы, ма́ючы надзе́ю на Цябе́, не загíнулі, а каб пазба́віліся праз Цябе́ ад бед, бо Ты — спасе́нне ро́ду хрысція́нскага.

 

Го́спадзі, памíлуй. (40 разоў)

І паклоны, колькі хочаш.

І вершы:

Калі хочаш, чалавек, есці Цела Уладара,

Са страхам прыступі, каб не апячыся,

бо гэта агонь.

Калі ж п’еш Бажэственную Кроў, прычашчаючыся,

Перш прымірыся з тымі, хто засмуціў цябе.

Пасля гэтага адважся Таемную Ежу есці.

Перад прычашчэннем страшнай ахвяры —

Жыватворнага Цела Уладара —

Такім памаліся чынам з трымценнем:

 

Малітва святога Васілія Вялікага, 1-я

Уладару́, Го́спадзі Іісу́се Хрысце́, Бо́жа наш, крынíца жыцця́ і бессмяро́тнасці, усяго́ стварэ́ння ба́чнага і няба́чнага Тво́рца, беспача́тнага Айца́ роўнаве́чны і такса́ма беспача́тны Сы́не, Ты па бязме́рнай до́брасці ў апо́шнія дні плоць успрыня́ў і быў распя́ты і пахава́ны за нас, няўдзя́чных і неразу́мных, і Сваёю Крывёю абнавíў зняве́чаную грахо́м прыро́ду нашу; Сам, Бессмяро́тны Цару́, прымí і ад мяне́, грэ́шнага, пакая́нне, і нахілí ву́ха Тваё да мяне́, і пачу́й сло́вы мае́. Бо саграшы́ў я, Го́спадзі, саграшы́ў су́праць Не́ба і пе́рад Табо́ю, і недасто́йны я ўзве́сці во́чы мае́ на вышыню́ сла́вы Тваёй; бо я ўгнявíў Тваю́ до́брасць, пару́шыўшы Твае́ за́паведзі і не паслу́хаўшы Тваíх нака́заў. Але Ты, Го́спадзі, незласлíвы, доўгацярплíвы і мнагамíласцівы, не даў мне загíнуць з беззако́ннямі маíмі, заўсёды чака́ючы майго́ навярта́ння. Бо Ты сказа́ў, Чалавекалю́бец, праз праро́ка Твайго́: Я не жада́ю сме́рці грэ́шніка, а жада́ю, каб ён навярну́ўся і быў жывы́. Не хо́чаш Ты, Уладару́, каб загíнула стварэ́нне рук Тваíх, і непрыхíльна ста́вішся да пагíбелі людзе́й, а жада́еш, каб усе спаслíся і да пазна́ння íсціны прыйшлí. Таму́ і я, хаця́ і недасто́йны ні не́ба, ні зямлí, ні само́га гэ́тага міну́чага жыцця́, бо ўсяго́ сябе́ я пакары́ў граху́ і адда́ў у няво́лю пачуццёвым асало́дам і апага́ніў у сабе́ Твой во́браз, але, бу́дучы Тваíм стварэ́ннем і вы́рабам, я, няшча́сны, не адча́йваюся ў сваíм спасе́нні і асме́льваюся прыступíць да Тваёй бязме́рнай міласэ́рнасці. Прымí ж і мяне́, Чалавекалю́бны Го́спадзі, як распу́сніцу, як разбо́йніка, як мы́тара і як блу́днага сы́на, і здымí з мяне́ цяжа́р грахо́ў, бо Ты бярэ́ш на Сябе́ грэх све́ту і не́мачы людскíя ацаля́еш, знясíленых і прыгне́чаных да Сябе́ клíчаш і заспако́йваеш, бо Ты прыйшо́ў заклíкаць да пакая́ння не пра́веднікаў, а грэ́шнікаў. l ачы́сці мяне́ ад уся́кай нечыстаты́ пло́ці і ду́ху і навучы́ мяне́ право́дзіць свято́е жыццё ў стра́ху Тваíм, каб я, прыма́ючы з чы́стым све́дчаннем сумле́ння свайго́ часцíнку Святы́нь Тваíх, злучы́ўся са Святы́м Це́лам Тваíм і Крывёю і каб Ты жыў і прабыва́ў ува Мне з Айцо́м і Святым Тваім Ду́хам. Так, Го́спадзі Іісусе Хрысце, Бо́жа мой, не на асуджэ́нне няха́й бу́дзе мне прычашчэ́нне Прачы́стых і Жыватво́рных Тайн Тваіх, і няха́й не зраблю́ся я не́мачным душо́ю і це́лам ад недасто́йнага іх прычашчэ́ння, а дай мне да апо́шняга майго́ дыха́ння неасу́джана прыма́ць часцíнку Святы́нь Тваíх для супо́льнасці з Ду́хам Святы́м, для падтры́мкі ў жыццí ве́чным і для нале́жнага адка́зу на Стра́шным Судзе́ Тваíім, каб і я з усíмі абра́ннікамі Тваíмі стаў удзе́льнікам паўнаты́ Тваíх дабро́т, прыгатава́ных Табо́ю тым, хто лю́біць Цябе́, Го́спадзі, у якіх Ты прасла́ўлены наве́кі. Амíнь.

 

Малітва святога Іаана Залатавуста, 2-я

Го́спадзі Бо́жа мой, ве́даю, што недасто́йны я і нява́рты, каб Ты ўвайшо́ў пад дах до́ма душы́ маёй, бо ўвесь ён спусто́шаны і разва́лены, і не ма́еш Ты ўва мне прысто́йнага ме́сца, каб галаву́ прытулíць. Але як дзе́ля нас Ты прынíзіў Сябе́, сышо́ўшы з вышынí, так і цяпер зраўня́йся з маёй мізэ́рнасцю. l як Ты пажада́ў узле́гчы ў пячо́ры і ў я́слях для неразу́мных жывёл, так зрабí ла́ску ўвайсцí ў я́слі неразу́мнае мае́ душы́ і ў апага́ненае маё це́ла. l як Ты не пагрэ́баваў увайсцí і павячэ́раць з грэ́шнікамі ў до́ме Сíмана пракажо́нага, так зрабí ла́ску ўвайсцí і ў дом прыгне́чанай душы́ маёй, чалаве́ка пракажо́нага і грэ́шнага. l як Ты не адкíнуў падо́бную на мяне распу́сніцу і грэ́шніцу, якая прыйшла́ і дакрану́лася да Цябе́, так змíлуйся і нада мно́ю, грэ́шным, які прыхо́дзіць і дакрана́ецца да Цябе́. l як не пагрэ́баваў Ты пага́нымі яе і нячы́стымі ву́снамі, што цалава́лі Цябе́, так не пагрэ́буй і маíмі ву́снамі, яшчэ́ больш пага́нымі і нячы́стымі, чым у яе, і бры́дкім і нячы́стым ро́там маíм, і мярзо́тным і яшчэ́ больш нячы́стым языко́м маíм. Але няха́й бу́дзе мне жар Прасвято́га Твайго́ Цела і Пачэ́снай Тваёй Крывí на асвячэ́нне і прасвятле́нне і здаро́ўе прыгне́чанай маёй душы́ і це́ла, на аблягчэ́нне цяжа́ру мно́гіх маіх саграшэ́нняў, на ахава́нне ад уся́кага дыя́вальскага ўздзе́яння, на выдале́нне і спыне́нне маіх дрэ́нных і гане́бных звы́чак, на ўмярцве́нне страсце́й, на выкана́нне за́паведзяў Тваíх, на прымнажэ́нне Бажэ́ственнай Тваёй благада́ці і на здабыццё Ца́рства Твайго́. Бо я прыхо́джу да Цябе́, Хрысце́ Бо́жа, не нядба́йна, а са спадзява́ннем на невымо́ўную Тваю́ до́брасць, і няха́й я, далёка адда́лены ад супо́льнасці з Табо́ю, духо́ўным во́ўкам зло́ўлены не бу́ду. Таму́ малю́ся Табе́: як Адзíны Святы́, асвяцí, Уладару́, маю́ душу́ і це́ла, ро́зум і сэ́рца, ду́мкі і пачу́цці[3], і ўсяго́ мяне́ абнавí, і ўкаранí страх Твой ва ўсіх ча́стках це́ла майго́, і асвячэ́нне Тваё непазбы́ўным зрабí ўва мне, і будзь мне памо́чнікам і засту́пнікам, накіро́ўваючы ў мíрнае рэ́чышча жыццё маё, каб спадо́біўся я стаць па пра́вую руку́ ад Цябе́ са святы́мі Тваíмі, па малíтвах і хада́йніцтвах Усепрачы́стай Тваёй Ма́ці, бяспло́тных Тваíх служы́целяў і прачы́стых сіл і ўсіх святы́х, якія адве́ку Табе́ дагадзíлі. Амíнь.

 

Малітва святога Сімяона Метафраста, 3-я

Адзіны чысты і цэ́льны Го́спадзі, Ты з невымо́ўнага жалю і чалавекалюбства ўспрыня́ў усю нашу змешаную прыро́ду ад чыстай дзяво́цкай крыві Той, Якая надпрыро́дна нарадзіла Цябе праз сашэ́сце Бажэ́ственнага Духа і па во́лі Вечнага Айца. Хрысце Іісусе, Прамудрасць Бо́жая, мір і сіла! Ты ўспрыня́таю Табо́ю пло́ццю прыня́ў жыватво́рныя і спасіцельныя пакуты: крыж, цвікі, кап’ё, смерць; умярцві мае́ душазгубныя страсці цялесныя. Пахаваннем Сваім Ты спусто́шыў царства пякельнае; пахавай до́брымі разва́гамі мае́ злыя задумы і злых духаў паразганяй. Жывано́сным Сваім уваскрасеннем на трэ́ці дзень Ты ўзняў паўшага праайца́; узнімі і мяне, што ўпаў у грэх, прапану́ючы мне шляхі пакаяння. Слаўным Сваім узнясеннем Ты абагавіў успрыня́тую пло́ць і ўшанаваў яе, пасадзіўшы па правую руку́ ад Айца; спадо́бі і мяне праз прычашчэ́нне Святых Тваіх Тайн стаць па правы бок са спасёнымі. Сашэ́сцем Уцяшы́целя Духа Ты зрабіў святых Сваіх вучняў пачэ́снымі сасудамі, учыні і мяне ёмішчам Яго́ прышэ́сця. Ты маеш зноў прыйсці, каб судзіць свет праведна, спадо́бі і мяне сустрэ́ць Цябе на абло́ках, Суддзю і Стварыцеля майго́, з усімі святымі Тваімі, каб я бяско́нца славасло́віў і апяваў Цябе з беспачатным Тваім Айцо́м і з Усесвятым і До́брым і Жыватво́рчым Тваім Духам цяпер і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амінь.

 

Малітва яго ж, 4-я

Нібы сто́ячы перад Табо́ю на страшным і справядлівым судзе Тваім, Хрысце́ Бо́жа, слухаючы абвінавачанні і расказваючы пра зро́бленыя мно́ю злыя ўчынкі, я сёння, пакуль яшчэ́ не прыйшо́ў дзень суда нада мно́ю, каля свято́га Твайго́ ахвярніка сто́ячы перад Табо́ю і перад страшнымі і святымі Тваімі Ангеламі, з абцяжа́раным сумленнем, прыно́шу злыя і беззако́нныя мае́ ўчынкі, аб’яўляю іх і выкрываю. Паглядзі, Го́спадзі, на пако́ру маю́ і прабач усе грахі мае́; паглядзі: беззако́нняў маіх стала больш, чым валасо́ў на галаве маёй. Яко́га зла не ўчыніў я! Яко́га граху не зрабіў! Яко́га зла не задумаў у душы маёй! Я і ва ўчынках праявіў распусту, пралюбадзейства, го́рдасць, пыхлівасць, дакаранне, ганьбаванне, пустасло́ўе, непрысто́йны смех, п’янства, абжо́рства, аб’ядзенне, нянавісць, зайздрасць, срэ́бралюбства, сквапнасць, кары́слівасць, самалю́бства, славалю́бства, крадзе́ж, няпраўду, атрыманне нячыстых прыбыткаў, абурэ́нне, паклёп, беззако́нне. Ко́жнае маё пачу́цце, ко́жны о́рган я апаганіў, разбэ́сціў, зрабіў няго́дным, будучы заўжды прыладаю дыявала. l ведаю я, Го́спадзі, што беззако́нні мае́ перавысілі галаву маю. Але бязмерна вялікая міласэ́рнасць Твая і невымо́ўная міласць лаго́днай до́брасці Тваёй, і няма граху, які перамо́г бы чалавекалюбства Тваё. Таму, дзіво́сны Цару, лаго́дны Го́спадзі, праяві і на мне, грэ́шным, дзіўныя міласці Твае, пакажы сілу до́брасці Тваёй і яві моц спагадлівай міласэ́рнасці Тваёй і прымі мяне, грэ́шнага, які звяртаецца да Цябе. Прымі мяне, як прыня́ў Ты блуднага, разбо́йніка, распусніцу. Прымі мяне, які бязмерна саграшыў перад Табо́ю сло́вам і ўчынкамі, і непрысто́йнай пажа́длівасцю, і безразважнай думкаю. l як прыня́ў Ты тых, што прыйшлі каля адзінаццатай гадзіны і не зрабілі нічо́га дасто́йнага, так прымі і мяне, грэ́шнага, бо мно́га я саграшыў і апаганіў сябе, і засмуціў Духа Твайго́ Свято́га, і зажурыў чалавекалюбнае сэ́рца Тваё і ўчынкам, і сло́вам, і думкаю, удзень і ўначы, яўна і тайна, сваяво́льна і няво́льна. l ведаю я, што Ты вы́ставіш грахі мае́ перада мно́ю такімі, якімі яны зро́блены мно́ю, і запатрабуеш адказу ў тым, у чым ро́зум мой не дасць апраўдання. Але не судзі мяне, Го́спадзі, Го́спадзі, праведным судо́м Тваім у лютасці Тваёй і не карай мяне ў гневе Тваім; памілуй мяне, Го́спадзі, не то́лькі таму, што я не́мачны, але і таму, што я — стварэ́нне Тваё. Ты, Го́спадзі, умацаваў ува мне страх перад Табо́ю, а я зло перад Табо́ю ўчыніў. Перад Табо́ю адзіным саграшыў я, але малю Цябе: не пачынай цяжбы з рабо́м Тваім. Бо калі Ты, Го́спадзі, будзеш заўважаць беззако́нні, то хто, Го́спадзі, устаіць? Я — бяздо́нне граху, я недасто́йны і няварты ўзвесці во́чы і паглядзець на вышыню нябесную з‑за мно́ства грахо́ў маіх, якім ліку няма: бо ўсякае злачынства, і каварства, і сатанінская хітрасць, і распуста, выцяканне, рукаблудства, нячыстыя зно́сіны з дзецьмі, злапамятлівасць, парады на грэх, казытанне і іншыя шматлікія страсці не пакінулі мяне. Якімі грахамі я не разбэ́сціў сябе! Якімі ўчынкамі злымі не быў захо́плены! Усякі грэх я зрабіў, ўсякую нечыстату́ ўвабраў у душу́ маю́; няго́дным я стаў і перад Табо́ю, Бо́гам маім, і перад людзьмі. Хто падыме мяне, які ўпаў у такія злыя і такія шматлікія саграшэ́нні? Го́спадзі, Бо́жа мой! На Цябе спадзяюся я: калі ёсць мне надзея на спасенне, калі чалавекалюбства Тваё перавышае мно́ства беззако́нняў маіх, то будзь маім Спасіцелем і па міласэ́рнасці Тваёй і міласцях Тваіх аслаб, адпусці, прабач мне ўсё, чым я саграшыў перад Табо́ю; бо ўсякім злом напо́ўнена душа мая і няма ўва мне надзеі на спасе́нне. Памілуй мяне, Бо́жа, па вялікай міласці Тваёй і не карай мяне за справы мае́, і не асудзі мяне за ўчынкі мае, а засцеражы́, абарані, збаў душу́ маю́ ад зла, яко́е ўзрастае ў ёй, і ад згубных ура́жанняў. Спасі мяне дзеля міласці Тваёй; няхай там, дзе памно́жыўся грэх, яшчэ́ бо́льшай будзе благадаць Твая, і я буду хваліць і праслаўляць Цябе заўжды, ва ўсе дні жыцця майго́. Бо Ты Бог тых, што каюцца, і Спасіцель тых, што грашаць, і Табе мы славу ўзно́сім з беспачатным Тваім Айцо́м і Прасвятым і До́брым, і Жыватво́рчым Тваім Духам, цяпер і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амінь.

 

Малітва святога Іаана Дамаскіна, 5-я

Уладару́ Го́спадзі, Іісу́се Хрысце́, Бо́жа наш, Ты адзіны маеш уладу дарава́ць людзям грахі. Як до́бры і Чалавекалюбны, прабач усе мае́ свядо́мыя і несвядо́мыя правіны і спадо́бі мяне неасуджана[4] прычасціцца Бажэ́ственных, слаўных, прачыстых і жыватво́рных Тваіх Тайн не на абцяжарванне[5], не на му́ку, не на памнажэ́нне грахо́ў, а на ачышчэ́нне, асвячэ́нне, у зало́г будучага жыцця і Царства, на ахо́ву, дапамо́гу і на адагнанне во́рагаў, на знішчэ́нне мно́гіх маіх саграшэ́нняў. Бо Ты — Бог міласцівы, спагадлівы і чалавекалюбны, і Табе мы славу ўзно́сім з Айцо́м і Святым Духам цяпер і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амінь.

 

Малітва святога Васілія Вялікага, 6-я

Ведаю, Го́спадзі, што я недасто́йна прычашча́юся прачыстага Твайго́ Цела і пачэ́снай Тваёй Крыві, вінаваты я, і ў асуджэ́нне сабе ем і п’ю, не разважаючы пра Цела і Кроў Твае, Хрыста і Бо́га майго́, але, спадзеючы́ся на міласэ́рнасць Тваю, прыхо́джу да Цябе, бо Ты сказаў: хто есць Маю́ Плоць і п’е Маю́ Кроў, той ува Мне прабывае, і Я ў ім. Зміласціўся ж, Го́спадзі, і не выкрывай мяне, грэ́шнага, а абыдзіся са мно́ю па міласці Тваёй, і няхай будуць мне Святыні гэ́тыя на ацаленне і ачышчэ́нне, і прасвятленне, і ахава́нне, і спасе́нне, і на асвячэ́нне душы́ і цела; на адагнанне ўсякай мро́і, і ганебнага ўчынку, і ўздзеяння дыявальскага, яко́е праз ро́зум у членах цела майго́ здзяйсняецца; на шчырасць перад Табо́ю і любо́ў да Цябе; на выпраўленне жыцця і бяспеку, на ўзрастанне ў дабрадзейнасці і дасканаласці, на выкананне запаведзяў, на супо́льнасць з Духам Святым, на падтрымку ў жыцці вечным, на адказ належны на Страшным Судзе Тваім, а не на асуджэ́нне і пакаранне.

 

Малітва святога Сімяона Новага, 7-я

Ад паганых вуснаў, ад мярзо́тнага сэ́рца, ад нячыстага языка, ад душы апаганенай прымі малітву, Хрысце́ мой, і не адхілі ні слоў маіх, ні бессаро́мных учынкаў. Дай мне шчыра выказаць то́е, што я хачу, Хрысце мой, а лепш навучы мяне, што мне трэ́ба рабіць і казаць. Саграшыў я больш, чым распусніца, якая, даведаўшыся, дзе Ты знахо́дзішся, і купіўшы міра, адважылася падысці памазаць но́гі Твае, Бо́га майго́, Уладара́ і Хрыста майго́[6]. Як не адкінуў Ты яе, што прыйшла ад шчырага сэ́рца, так не пагрэ́буй і мно́ю, Сло́ва, а дазво́ль мне Твае но́гі і трымаць, і цалаваць, і пато́камі слёз, нібы шматкашто́ўным мірам, адва́жыцца пама́заць іх. Абмый мяне слязьмі маімі, ачысці мяне імі, Сло́ва. Дару́й і правіны мае́, і прабачэ́нне мне дай, Ты ведаеш мно́ства злых маіх учынкаў, ведаеш і раны мае́, бачыш і язвы мае́, але і веру ведаеш, і стараннасць бачыш, і сто́гны чуеш. Не ўтаіцца ад Цябе, Бо́жа мой, Тво́рца мой, Адкупіцелю мой, ані кро́пля слёз, ні нават часцінка кро́плі той. Недако́нчанае мно́ю бачаць во́чы Твае, а ў кнізе Тваёй запісана Табо́ю і то́е, што яшчэ́ не рабілася. Паглядзі на пако́ру маю, паглядзі, які цяжа́р на мне, і грахі ўсе дару́й мне, Бо́жа ўсяго́ свету, каб я з чыстым сэ́рцам, трапятліваю думкаю і скру́шанаю душо́ю прычасціўся чыстых Тваіх і Прасвятых Тайн, якімі ажыўля́ецца і абагаўля́ецца ко́жны, хто есць і п’е іх з чыстым сэ́рцам. Бо Ты сказаў, Уладару́ мой: ко́жны, хто есць Маю́ Плоць і п’е Маю́ Кроў, той ува Мне прабывае, і Я ў ім. Праўдзівае ко́жнае сло́ва Уладара́ і Бо́га майго́, бо той, хто прычашчаецца Бажэ́ственных і Жыватво́рчых Даро́ў, ужо́ не само́тны[7], а з Табо́ю, Хрысце мой, Святло́м трохсо́нечным, яко́е асвятляе свет. Таму, каб не застацца мне само́тным, без Цябе, жыцця Падацеля, дыхання майго́, жыцця майго́, радасці маёй, спасення свету, я і прыступіў да Цябе, як Ты бачыш, са слязьмі і душо́ю скрушанаю; прашу даць мне прабачэ́нне маіх правінаў і спадо́біць неасуджана прычасціцца Тваіх жыццядайных і беззаганных Тайн, каб Ты быў, як і казаў Ты, са мно́ю, самым няшчасным, і каб спакуснік, убачыўшы мяне пазбаўленым Тваёй благадаці, не авало́даў мно́ю каварна і, збіўшы з даро́гі, не адвёў мяне ад багатво́рных Тваіх слоў. Таму я прыпада́ю да Цябе і го́рача ўскліка́ю Табе: як Ты прыня́ў блуднага і распусніцу, што прыйшла да Цябе, так прымі, Міласцівы, і мяне, распуснага і блуднага, які з душо́ю скрушанаю цяпер прыхо́дзіць да Цябе[8]. Ведаю, Спасіцелю, што ніхто́ так не саграшыў перад Табо́ю, як я, і не зрабіў таго́, што я ўчыніў. Але ведаю таксама і то́е, што ні цяжкасць правін, ні мно́ства грахо́ў не перавышае вялікага доўгацярпе́ння і надзвыча́йнага чалавекалю́бства Бо́га майго́, а тых, што го́рача каюцца, Ты алеем спагады і ачышчаеш, і прасвятляеш, і далучаеш да святла, шчо́дра даючы́ ім супо́льнасць з Бажаство́м Тваім, і, на дзіва ангелам і чалавечаму разуменню, часта з імі размаўляеш, як з сапраўднымі сябрамі Тваімі. Гэ́та дае мне адвагу, гэ́та акрыля́е мяне, Хрысце́ мой. l, спадзеючы́ся на Твае шчо́дрыя нам дабрадзе́йствы, я з радасцю і ў той жа час з трымце́ннем аго́нь прымаю, будучы траво́ю, і — дзіўны цуд — неспадзявана пакрываюся расо́ю, як некалі цярно́вы куст гарэ́ў і не згараў. Таму ўдзячнаю думкаю, удзячным сэ́рцам, удзячнымі часцінкамі душы́ і цела майго́ я пакланяюся, велічаю і славасло́ўлю Цябе, Бо́жа мой, як благаславёнага цяпер і наве́кі.

 

Малітва святога Іаана Залатавуста, 8-я

Бо́жа, аслаб, адпусці, прабач мне саграшэ́нні мае́, якімі я перад Табо́ю саграшыў або́ сло́вам, або́ ўчынкам, або́ думкаю, во́льна ці міжво́льна, свядо́ма ці несвядо́ма, усё мне прабач, як До́бры і Чалавекалюбны, і па малітвах Прачыстай Тваёй Маці, духо́ўных Тваіх служыцеляў і святых Сіл, і ўсіх святых, якія адвеку Табе дагадзілі, паспрыяй, каб я неасу́джана прыняў Свято́е і Прачыстае Тваё Цела і Пачэ́сную Кроў для ацалення душы і цела і для ачышчэ́ння ад злых маіх думак, бо Тваё ёсць царства, і сіла, і слава — Айца, і Сына, і Свято́га Духа — цяпер і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амінь.

 

Малітва яго ж, 9-я

Няварты я, Уладару́ Го́спадзі, каб Ты ўвайшо́ў пад дах душы маёй, але пако́лькі Ты, Чалавекалюбец, хо́чаш жыць ува мне, то я адва́жваюся прыступіць. Ты зага́дваеш, і я адчыню́ дзверы, якія Ты адзін зрабіў, і ўво́йдзеш Ты чалавекалюбна, як уласціва Табе, уво́йдзеш і прасвятліш мой азмро́чаны ро́зум. Верую, што зро́біш Ты гэ́та, бо Ты не адышо́ў ад распусніцы, якая са слязьмі прыйшла да Цябе; і мытара, які пакаяўся, не адкінуў; і разбо́йніка, які прызнаў у Табе Цара, не прагнаў, і ганіцеля, які пакаяўся, не пакінуў такім, як ён быў, а ўсіх, што прыйшлі да Цябе з пакаяннем, Ты ўключыў у лік сябро́ў Сваіх, Адзіны Благаславенны заўжды, цяпер і на бяско́нцыя вякі. Амінь.

 

Малітва яго ж, 10-я

Го́спадзі Іісусе Хрысце́, Бо́жа мой! Аслаб, адпусці, змілуйся і прабач мне, грэ́шнаму, няго́днаму і недасто́йнаму рабу Твайму, усе правіны, саграшэ́нні і грэхападзе́нні мае́, якімі я саграшыў перад Табо́ю з юнацтва майго́ і да цяперашняга дня і гадзіны: свядо́ма ці несвядо́ма, сло́вамі або́ ўчынкамі, намерамі, думкамі і памкне́ннямі, і ўсімі маімі пачу́ццямі. l па малітвах Той, Якая без семені нарадзіла Цябе — Прачыстай Вечнадзевы Марыі, Маці Тваёй, адзінай непахіснай маёй надзеі, ахо́вы і спасення майго́, — спадо́бі мяне неасуджана прычасціцца прачыстых, бессмяро́тных, жыватво́рчых і страшных Тваіх Тайн для адпушчэ́ння грахо́ў і для жыцця вечнага, для асвячэ́ння і прасвятлення, для мо́цы, ацалення і здаро́ўя душы і цела, для згу́бы і по́ўнага вынішчэ́ння злых маіх намераў, думак і ўяўле́нняў, а таксама начных прывідаў цёмных і злых духаў. Бо Тваё ёсць Царства, і сіла, і слава, і пашана, і пакланенне з Айцо́м і Святым Духам цяпер і заўсёды, і на ве́кі вяко́ў. Амінь.

 

Малітва святога Іаана Дамаскіна, 11-я

Перад дзвярыма храма Твайго́ стаю я, а паганых думак не пакіда́ю, але Ты, Хрысце́ Бо́жа, мытара апраўдаў і хананея́нку памілаваў, і разбо́йніку адчыніў дзверы раю, адчыні і мне чалавекалюбнае сэ́рца Тваё і прымі мяне, які прыхо́дзіць і дакранаецца да Цябе, як прыня́ў Ты распусніцу і кро́ватачывую, бо адна, дакрануўшыся да кра́ю адзення Твайго́, адразу атрымала ацаленне; другая, абняўшы Твае прачыстыя но́гі, панесла з сабо́ю прабачэ́нне грахо́ў. Я ж, няшчасны, адважыўшыся ўсё Тваё Цела прыня́ць, няхай не апякуся; а прымі мяне, як прыня́ў Ты іх, і прасвятлі пачу́цці душы маёй, спальваючы мае грахо́ўныя правіны, па малітвах Той, Якая без семені нарадзіла Цябе, і нябесных Сіл; бо благаславёны Ты на ве́кі вяко́ў. Амінь.

 

Малітва святога Іаана Залатавуста

Верую, Го́спадзі, і вызнаю́, што Ты сапраўды Хрысто́с, Сын Бо́га Жыво́га, што Ты прыйшо́ў у свет грэ́шных спасці, з якіх першы — я. Яшчэ́ верую, што гэ́та — Само́ Прачыстае Цела Тваё і гэ́та — Сама Пачэ́сная Кроў Твая. Таму малюся Табе: памілуй мяне і прабач правіннасці мае, во́льныя і міжво́льныя, у сло́вах, у справах, свядо́мыя і несвядо́мыя; і спадо́бі мяне неасу́джана прычасціцца Прачыстых Тваіх Тайн для адпушчэ́ння грахо́ў і для жыцця вечнага. Амінь.

 

Падыходзячы да Прычасця, прамаўляй у думках наступныя вершы Метафраста:

Вось, я прыступа́ю да Бажэ́ственнага Прычасця.

Стварыцель! Не апячы́ мяне прычашчэ́ннем,

Бо Ты — агонь, які спа́львае недасто́йных.

Але ачы́сці мяне ад усякай нечыстаты́.

 

І затым:

Вячэ́ры Тваёй Тайнай сёння, Сы́не Бо́жы, як удзельніка мяне прымі, бо во́рагам Тваім я не выдам тайны і не дам Табе пацалунка, як Іуда, а, як разбо́йнік, вызнаю́ Цябе: памяні мяне, Го́спадзі, у Царстве Тваім.

 

І вершы:

Бажэ́ственную Кроў бачачы, страшы́ся, чалавек!

Бо яна — агонь, які спа́львае недасто́йных.

Бо́жае Цела і абагаўля́е мяне, і жы́віць:

Абагаўля́е дух, а розум жы́віць дзіўна.

 

Потым трапары:

Ты прывабіў мяне любо́ўю, Хрысце, і перамяніў мяне святым да Цябе імкне́ннем. Папалі ж агнём духо́ўным грахі мае і спадо́бі мяне спаўна атрымаць ад Цябе асало́ду, каб я радасна праслаўляў, До́бры, два прышэ́сці Твае.

 

У светлы збор святых Тваіх як увайду я, недасто́йны? Бо калі асмелюся я ўвайсці з імі ў хо́рам, то адзенне вы́дасць мяне, бо яно не вясельнае, і я буду звя́заны і вы́кінуты Ангеламі. Ачысці, Го́спадзі, нечыстату́ душы́ маёй і спасі мяне, як Чалавекалюбец.

 

І малітву:

Уладару́ Чалавекалюбны, Го́спадзі Іісусе Хрысце́, Бо́жа мой, няхай не будуць мне Святыні гэ́тыя ў асуджэ́нне за то́е, што я недасто́йны, а будуць няхай на ачышчэ́нне і асвячэ́нне душы́ і цела і ў зало́г будучага жыцця і Царства. а для мяне дабро́ — злучацца з Бо́гам і ўкладаць на Го́спада надзею на спасенне маё.

 

І зноў:

Вячэ́ры Тваёй Тайнай сёння, Сы́не Бо́жы, як удзельніка мяне прымі, бо во́рагам Тваім я не выдам тайны і не дам Табе пацалунка, як Іуда, а, як разбо́йнік, вызнаю́ Цябе: памяні мяне, Го́спадзі, у Царстве Тваім.

 

[1] Не наклікаючы на сябе асуджэння.

[2] Царкоўнаслав. “упова́хом” — “мы спадзяваліся”, але дзеяслоў “πείθω”, які стаіць тут у арыгінале у форме перфекта “πέποιθα” мае значэнне цяперашняга часу (Вейсман А.Д. Греческо-русский словарь. Изд. 5 СПб., 1899, с. 966).

[3] Даслоўна ў грэчаскім арыгінале “τοὺσ νεφροὺς καὶ τὰ σπλάγχνα” — “ныркі і вантробы”, але гэтыя словы маюць і пераносны сэнс, які тут, здаецца, больш да месца (заўвага перакладчыка).

[4] Не наклікаючы на сябе асуджэння.

[5] У грэчаскім арыгінале гэтага слова няма.

[6] У грэчаскім тэксце: “ногі Хрыста майго, Уладара і Бога майго”.

[7] Так у грэчаскім тэксце, а ў царкоўнаславянскім так: “бо прычашчаючыся Бажэственных і Жыватворчых Дароў, я ўжо не самотны”.

[8] У большасці выданняў царкоўнаславянскі тэкст тут мае некаторыя разыходжанні. Мы пры перакладзе трымаліся грэчаскага арыгіналу, у перакладзе з якога царкоўнаславянскі тэкст выглядаў бы так: “якоже блуднаго прияд еси и блудницу пришедшую, тако приими мя, блуднаго и сквернаго, Щедре, душею сокрушеннаго ныне к Тебе приходяща. Вем, Спасе, яко иный…”.

    З нашых царкоўнаславянскіх выданняў пераклад на беларускую мову быў бы такі: “як Ты прыня́ў блуднага і распусніцу, што прыйшла да Цябе, так прымі, Міласцівы, і мяне, распуснага і блуднага. З душою скрушанаю цяпер да Цябе прыходзячы, я ведаю, Спасіцелю, што ніхто іншы…”.

Распечатать Распечатать

Комментирование закрыто.