Стан епархіі. Першыя мінскія архіерэі

Чатырохгадовая адсутнасць уладыкі Віктара адмоўным чынам адбілася на стане епархіі. Вярнуўшыся з няволі ў 1793 годзе і прыступіўшы да кіравання новазаснаванай епархіяй, ён заспеў яе ў разладжаным стане. Асабліва востра адчуваўся недахоп святароў. На 329 прыходскіх храмаў даводзілася "служачых пратапопаў, папоў, протадыяканаў, дыяканаў і іпадыяканаў — 148, заштатных — 12, дзякоў — 205, заштатных — 3. Асабліва малаколькаснымі былі манастыры. Уся брація Слуцкага Спаса-Праабражэнскага манастыра складалася з настаяцеля і аднаго манаха. У Мінскім Свята-Петра-Паўлаўскім манастыры падзвізаліся адзін іераманах і адзін манах. I, як сцвярджалі сучаснікі, абодва яны "пакутавалі на непрыхаваныя немачы". Служачыя ў слуцкіх храмах з-за галечы сваёй не мелі належных аблачэнняў і вопратак, а тыя, якія меліся, былі ў такім стане, што "аднымі сорамна, а іншымі і зусім карыстацца нельга". Святары зусім не забяспечваліся пенсіяй з боку дзяржаўнай альбо царкоўнай казны, і даводзілася ім "з потам на твары земляробстваваць, каб пракарміцца сабе і дзецям сваім".

Уладыка Віктар распачаў сваю дзейнасць з умацавання кансісторыі і рукапакладання новых святароў. Слуцк таго часу ўяўляў сабой гарадок з насельніцтвам каля 3000 чалавек. У ім дзейнічала дзве фабрыкі і 70 крамак, было 800 жылых дамоў. Было тут пяць касцёлаў, з якіх два — мураваныя, дзейнічалі кальвінскі і лютаранскі храмы, чатыры сінагогі. Апрача манастырскіх тут было дзесяць прыходскіх праваслаўных храмаў, прычым усе драўляныя. А ўсяго ў Слуцку налічвалася на той час 19 прастолаў Божых у праваслаўных манастырскіх і прыходскіх храмах.

Архіерэйскі дом размяшчаўся ў Свята-Троіцкім манастыры, дзе ўладыка Віктар займаў 8 пакояў. Праасвяшчэнным Віктарам былі добра пастаўлены царкоўныя спевы. Архіерэйскі хор, які складаўся з 22 чалавек, знаходзіўся на поўным забеспячэнні. Харысты жылі ў манастыры пад апекай іераманаха Нафанаіла.

Пад час фарміравання кансісторыі і другога царкоўна-адміністрацыйнага органа, які меў назву духоўнага праўлення, Праасвяшчэнны Віктар мала кіраваўся штатным раскладам, але зыходзіў з мясцовых умоваў. Таму кансісторыя пры ім складалася ўсяго толькі з пяці чалавек, прычым, усе яны былі з духавенства. 3 епархіяльных спраў кансісторскі пісар вёў выключна канцылярскія, а ўсе астатнія афармляў сам Праасвяшчэнны Віктар.

Пад час епіскапства ўладыкі Віктара было ўтворана ў межах Мінскай губерні шэсць духоўных праўленняў, на чалез пратапопамі, якіх абірала духавенства: Слуцкае, Петрыкаўскае, Мазырскае, Тураўскае, Давыд-Гарадоцкае, Пінскае. Утых месцах, дзе праваслаўных храмаў было мала, замест духоўных праўленняўпрызначаліся благачынныя. У 1795 годзе яны былі ў Мінску, Бабруйску, Ігумене і Паставах.

Распечатать Распечатать

Комментирование закрыто.