Стан епархіі. Першыя мінскія архіерэі


Увыніку дзяржаўных зменаў пасля IIIпадзелу Рэчы Паспалітай да Расіі адыйшла ўся Літва і частка Холмскага ваяводства. Усегэтыя землі ў снежні 1794 года ўвайшлі ў склад Мінскай епархіі. 3 прычыны складанасці кіравання такой вялікай тэрыторыяй, Найвышэйшым указам Екацярыны II ад 12 красавіка 1795 года з Мінскай епархіі была вылучана самастойная епіскапія "Брацлаўская" або "Падольская" і ўтворана вікарства Мінскай епархіі — "Валынскае". Мінскі правячы архіерэй адпаведна атрымаў новы тытул "архіепіскап Мінскі і Валынскі", а сама епархія пачала іменавацца Мінскай і Валынскай. У Мінскай епархіі заставалася ўся Мінская губерня і Літва, падзеленая на дзве губерні — Літоўска-Віленскую і Літоўска-Гродзенскую. Указ 1795 года прадпісваў таксама перамяшчэнне кафедры Мінскіх архіепіскапаў з Слуцка ў Мінск "дзеля большай зручнасці ў зносінах з грамадзянскай уладай". Пад архіерэйскі дом меркавалася выкарыстаць будынак уніяцкага Свята-Духавага манастыра. Гэты манастыр быў звернуты ў праваслаўны з размяшчэннем у ім Мінскага Свята-Петра-Паўлаўскага манастыра. У галоўным храме Свята-Петра-Паўлаўскага манастыра меркавалася размясціць кафедральны сабор. У тым самым 1795 годзе Свята-Петра-Паўлаўскі мужчынскі праваслаўны манастыр быў пераведзены ў былы уніяцкі Свята-Духаў. Галоўны храм Свята-Духава манастыра быў пераасвячоны ў імя свв. апосталаў Пятра і Паўла, а былы Свята-Петра-Паўлаўскі храм мужчынскага праваслаўнага манастыра ператварылі ў ка-федральны сабор і асвяцілі ў імя св. Вялікамучаніцы Екацярыны. Пераезд архіерэйскага дома затрымаўся і быў здзейснены толькі ў бытнасць пераемніка Праасвяшчэннага Віктара. Праасвяшчэнны Віктар, клапоцячыся пра ўмацаванне Свята-Петра-Паўлаўскага манастыра, накіраваў туды іераманаха, які валодаў лацінскай мовай і меў сямігадовы рэгенцкі вопыт. Разам з ім быў накіраваны ў гэты манастыр іерадыякан, які прыехаў з Кіева і валодаў майстэрствам "адлівання літараў".

Улетку 1794 года паўсюдна была абвешчана архіпастырская грамата з заклікам да уніятаў далучацца да Праваслаўнай Царквы. На снежань 1794 года па вялікай Мінскай епархіі далучылася 2.328 прыходскіх цэркваў, а 2.996 заставаліся уніяцкімі: у Мінскай губерні на студзень 1796 года далучылася 94 прыходскя храмы, 30 прыпісных і 39 капліцаў. Колькасць далучаных прыходжанаў склала 79 тыс. 953 чалавекі. Паводле дадзеных 1797 года колькасць уніяцкіх прыходаў па Мінскай губерні складала 397, у тым ліку ў Бабруйскім павеце — 45, у Барысаўскім — 48, Дзісенскім — 34, Ігуменскім — 46, Мінскім — 63, Мазырскім — 20, Пінскім — 54, Рэчыцкім — 11, Слуцкім — 39, Вілейскім — 37. У 1798 годзе далучэнне спынілася, і пачаўся працэс наварочвання уніятаў у каталіцтва.

Распечатать Распечатать

Комментирование закрыто.