Стан епархіі. Першыя мінскія архіерэі


Пасля спачыну Праасвяшчэннага Віктара ў яго доме ў Чарнігаве застаўся партрэт з надпісам вершаванага зместу:

"Архиерея зришь, который взят в полон,
Премного пострадал за правду — свой закон.
Но мудрость, кроткий дух и Викторова сила
Всю силу супостат под ноги покорила.
С Варшавских уз во Минск, что в Польше, а оттоль
Сел на Черниговский он пастырскнй престол.
Премудро паствою и свято управляет,
За что от Вышняго себе награды чает".

Пераемнікам уладыкі Віктара стаў архіепіскап Іоў Пацёмкін (1796-1811), які займаў раней епіскапскую кафедру ўФеадосіі. Новы Мінскі архіепіскап Іоўпаходзіў з дваранскага роду і са знакамітым расійскім князем Грыгорыем Пацёмкіным-Таўрычаскім меў агульнага прадзеда. Нарадзіўся ён у 1750 годзе. Скончыў кадэцкі корпус і атрымаў чын паручніка. Потым нечакана для ўсіх пакінуў вайсковую службу і ў адным з малдаўскіх манастыроў у 1779 годзе прыняў манашаскі пострыг. Падобным чынам зрабіў і яго старэйшы брат, які спачатку ад’ехаў на Афон, а потым, па вяртанні ў Расію, стаў ігуменам Аляксандра-Неўскай Лаўры. У лютым 1793 года Іоў быў хіратанізаваны ў епіскапа і ў сакавіку таго ж самага года прыступіў да кіравання Екацярынаслаўскай епархіяй у якасці вікарнага епіскапа. У маі 1794 года быў перамешчаны на самастойную Феадасійскую кафедру.

Новы Мінскі архіерэй прыбыў у Слуцк у жніўні 1796 года і неўзабаве пачаў рыхтаваць пераезд архіерэйскага дома з Слуцка ў Мінск. ГІа ранейшых месцах свайго служэння ўладыка Іоў вядомы быў сваёй энэргічнасцю, акуратнасцю і патрабавальнасцю. Але пры гэтым, па словах С.Рункевіча, "Праасвяшчэнны Іоў быў з ліку тых дзеячаў, якія патрабуюць ад сваіх падначаленых тое, што яны павіннны, і не жадаюць ведаць пра тое, на што яны здольныя. Гэта быў неміласэрна-справядлівы чалавек".

Клопаты ўладыкі Іова ў сувязі з пераездам архіерэйскага дома ў Мінск паспяхова завяршыліся толькі ў 1799 годзе. Афіцыйнае адкрыццё архіерэйскага дома ў Мінску адбылося ў верасні 1799 года.

Распечатать Распечатать

Комментирование закрыто.