Вялікая вячэрня

Пад час спеву наступных вершаў дыякан выконвае каджэнне храма, якое сімвалізуе старазапаветныя ахвярапрыношанні, а таксама і ахвяру нашай стараннай малітвы.

Госпадзі, клічу Цябе
Господи, воззвах к Тебе, услыши мя. Услыши мя, Господи, Господи воззвах к Тебе услыши мя, вонми гласу моления моего, внегда воззвати ми к Тебе. Услыши мя, Господи.
Да исправится молитва моя, яко кадило пред Тобою; воздеяние руку моею, жертва вечерняя. Услыши мя, Господи.
Госпадзі, клічу[2] Цябе, пачуй мяне. Пачуй мяне, Госпадзі. Госпадзі клічу Цябе, пачуй мяне. Пачуй голас малення майго, калі я клічу Цябе. Пачуй мяне, Госпадзі.
Няхай узносіцца малітва мая, як фіміям перад Табою, узніманне рук маіх – як ахвяра вячэрняя. Пачуй мяне, Госпадзі.
 
Чытач:
Положи, Господи, хранение устом моим, и дверь ограждения о устнах моих.
Не уклони сердце мое в словеса лукавствия, непщевати вины о гресех.
С человеки делающими беззаконие, и не сочтуся со избранными их.
Накажет мя праведник милостию и обличит мя, елей же грешнаго да не намастит главы моея.
Яко еще и молитва моя во благоволениих их, пожерты быша при камении судии их.
Услышатся глаголи мои, яко возмогоша, яко толща земли проседеся на земли, расточишася кости их при аде.
Яко к Тебе, Господи, Господи, очи мои: на Тя уповах, не отыми душу мою.
Сохрани мя от сети, юже составиша ми, и от соблазн делающих беззаконие.
Падут во мрежу свою грешницы: един есмь аз, дондеже прейду.
Гласом моим ко Господу воззвах, гласом моим ко Господу помолихся.
Пролию пред Ним моление мое, печаль мою пред Ним возвещу.
Внегда исчезати от мене духу моему, и Ты познал еси стези моя.
На пути сем, по немуже хождах, скрыша сеть мне.
Смотрях одесную и возглядах, и не бе знаяй мене.
Погибе бегство от мене, и несть взыскаяй душу мою.
Воззвах к Тебе, Господи, рех: Ты еси упование мое, часть моя еси на земли живых.
Вонми молению моему, яко смирихся зело, избави мя от гонящих мя, яко укрепишася паче мене.
Пастаў, Госпадзі, варту Тваю на вусны мае і сцеражы дзверы вуснаў маіх.
Не дай схіліцца сэрцу майму да слоў ілжывых для апраўдання грэшных спраў.
З людзьмі, якія чыняць беззаконне, і няхай не не пакаштую прысмакаў іх.
Няхай карае мяне праведнік: гэта – міласць, няхай выкрывае мяне, алей жа грэшнага не памажа галавы маёй[3].
Бо і малітва мая – супраць злачынстваў іх; па скалах іх рассыпаліся правадыры іх.
Пачуюць словы мае, бо яны моцныя; як цвёрдая зямля раздрабляецца на часткі, так косці іх рассыпаліся ў магіле[4].
Бо да Цябе, Госпадзі, Госпадзі, вочы мае, на Цябе спадзяюся, не адрынь душы маёй.
Захавай мяне ад пасткі, якую паставілі на мяне і ад спакус тых, хто чыніць беззаконне.
Трапяць у пастку сваю грэшнікі, а я абміну яе.
Голасам сваім я Госпада паклікаў, голасам сваім Госпаду памаліўся.
Выліў перад ім малітву сваю, тугу сваю адкрыў[5] Яму.
Калі знемагаў ува мне дух мой, Ты ведаў сцяжыну маю.
На дарозе, па якой я хадзіў, яны тайна паставілі сіло на мяне.
Гляджу ўправа і бачу, што ніхто не прызнае мяне.
Не стала прытулку мне, ніхто не дбае пра душу маю.
Я паклікаў Цябе, Госпадзі, я сказаў: Ты – прыстанішча маё і доля мая на зямлі жывых.
Прыслухайся да малення майго, бо я вельмі знямогся; уратуй мяне ад ганіцеляў маіх, бо яны дужэйшыя за мяне.
 
Да спеву (альбо чытання) выбраных вершаў з псалмоў далучаюцца сціхіры на “Господи воззвах”. Калі на вялікай вячэрні бывае дзесяць сціхір, то яны перамяжоўваюцца з вершамі псалмоў, пачынаючы з наступнага верша, што пазначаецца ў Часаслове:
на 10 сціхір:
Изведи из темницы душу мою исповедатися имени Твоему.
Вывядзі з цямніцы душу маю, каб я славіў імя Тваё.
Мене ждут праведницы, дондеже воздаси мне.
Мяне абступяць праведнікі, калі Ты зробіш дабро мне.
на 8:
Из глубины воззвах к Тебе, Господи, Господи, услыши глас мой.
З глыбіні паклікаў Цяне, Госпадзі, Госпадзі, пачуй голас мой.
Да будут уши Твои внемлюще гласу моления моего.
Няхай будуць вушы Твае ўважлівымі да голасу малення майго.
на 6:
Аще беззакония назриши, Господи, Господи, кто посто­ит? Яко у Тебе очищение есть.
Калі безаконні Ты будзеш заўважаць, Госпадзі, то, хто, Госпадзі ўстаіць? Але ў Цябе прабачэнне ёсць.
Имене ради Твоего потерпех Тя, Господи, потерпе душа моя в слово Твое, упова душа моя на Господа.
Мáю надзею на Госпада, мае надзю душа мая; на слова Яго я спадзяюся[6].
на 4:
От стражи утренния до нощи, от стражи утренния, да уповает Израиль на Господа.
Душа мая чакае Госпада болей, чым варта – раніцы, болей, чым варта – раніцы6. Няхай спадзяецца Ізраіль на Госпада.
Яко у Господа милость, и многое у Него избавление: и Той избавит Израиля от всех беззаконий его.
Бо ў Госпада міласць і вялікае ў Яго збаўленне. І ён збавіць Ізраіля ад усіх беззаконняў яго.
Хвалите Господа вси языцы, похвалите Его вси людие.
Хваліце Госпада ўсе народы; праслаўляйце Яго ўсе плямёны.
Яко утвердися милость Его на нас, и истина Господня пребы­вает во век.
Бо вялікая міласць Яго на нас, і ісціна Гасподня трывае вечна.
Слава Отцу и Сыну и Святому Духу.
Слава Айцу і Сыну і Святому Духу (тут таксама можа быць сціхіра).
И ныне и присно и вовеки веков. Аминь.
І цяпер, і заўсёды, і на векі вякоў. Амінь. (Тут устаўляецца Багародзічны, або Дагматык. Гэтая апошняя сціхіра называецца так таму, што ў ёй праслаўляецца Божая Маці і змяшчаецца дагматычнае вучэнне Святой Царквы пра нараджэнне БогачалавекаГоспада нашага Іісуса Хрыста Беззаганнай і Прачыстай Дзевай Марыяй, Якая, стаўшы Маці, засталася Дзеваю. Апяваючы Прасвятую Дзеву, Святая Царква праслаўляе і уцялесненнага Сына Божага, Цара Нябеснага, Які па Сваёй любові да людзей прыняў чалавечую прыроду ад Дзевы чыстай).
 
Пры апошняй Багародзічнай сціхіры адбываецца вячэрні ўваход: дыякан адчыняе царскую браму: Гэта азначае, што з прышэсцем на зямлю Хрыста Збавіцеля адкрываюцца людзям Царства Божае; свяшчэннік і дыякан выходзяць з алтара паўночнымі дзвярыма: свяшчэннік яўляе сабой вобраз Госпада Іісуса Хрыста, а дыякан, які ідзе наперадзе яго з кадзілам, – вобраз Іаана Прадцечы. Свяшчэннаслужыцелі спыняюцца перад Царскай брамай.
 
Дыякан кажа:
Господу помолимся.
Госпаду памолімся.
 
Свяшчэннік (ціха кажа малітву):
Вечер, и заутра, и полудне, хвалим, благословим, благодарим и мо­лимся Тебе, Владыко всех: исправи молитву нашу, яко кадило пред Тобою, и не уклони сердец наших в словеса, или в помышления лукавствия, но избави нас от всех ловящих душы наша, яко к Тебе, Господи, Господи, очи наши, и на Тя уповахом, да не посрамиши нас, Боже наш.
Яко подобает Тебе всякая слава, честь и поклонение. Отцу и Сыну и Свя­тому Духу, ныне и присно и во веки веков. Аминь.
Увечары і ранкам, і апоўдні ўсхваляем, благаслаўляем, дзякуем і молімся Табе. Уладару ўсіх: узнясі малітву нашу, як фіміям перад Табою і не дай схіліцца сэрцам нашым ад слоў або думак ілжывых, але збаў нас ад усіх, хто ловіць душы нашы, бо да Цябе, Госпадзі, Госпадзі, вочы нашы, і на Цябе спадзяемся; не пасаром нас, Божа наш.
Бо належыць Табе ўсякая слава, пашана і пакланенне – Айцу, і Сыну, і Святому Духу, цяпер і заўсёды, і на векі вякоў. Амінь.
Пасля заканчэння малітвы дыякан кажа свяшчэнніку:
Благослови, владыко, святый вход.
Благаславі, уладыка, святы ўваход.
 
Свяшчэннік:
Благословен вход святых Твоих, всегда ныне и прис­но и во веки веков.
Благаславёны ўваход святых Тваіх заўжды, цяпер і заўсёды, і на векі вякоў.
 
Дыякан адказвае:
Аминь.
Амінь.
 
Дыякан становіцца наперадзе свяшчэнніка, робіць кадзілам знак святога Крыжа перад царскай брамай (сімвал таго, што праз пакуты на Крыжы Гасподзь адкрыў нам дзверы ў Царства Нябеснае) і заклікае людзей да засяроджанасці і благагавейнай увагі словамі:
Премудрость, прости.
Прамудрасць! Стойце прама!
 
Распечатать Распечатать

Комментирование закрыто.